Verslagen

Verslag Pyreneeën 2011

Vrijdag 27 mei 2011

Vandaag zijn we vertrokken en komen zaterdag 4 juni rond 12:00 terug bij 't Fortuin.

Klik op deze link om de routes te bekijken die we in de Pyreneeën kunnen gaan fietsen.

Hieronder kunt u de dagverslagen lezen van onze belevenissen.

Zaterdag 28 mei 2011

Om 5:58 uur kwam aan de horizon van een wolkenloze hemel de zon zijn warme stralen over het heuvelachtige landschap uitstrooien. Toen we vrijdagavond Frankrijk binnenreden zong de jongste deelnemer, de driejarige Bruce Haakman, "En we gaan nog niet naar huis...". Daarbij vrolijk op de dijen van Edward Groot springend. Hij had het best naar zijn zin in de grote speeltuin die de bus hem bood met 25 volwassen begeleiders.

Het had toch nog heel wat moeite gekost om alle 25 fietsen inclusief bagage in de bus te proppen zonder één fiets te vervormen tot vouwfiets. Nadat we afscheid hadden genomen van geliefden, zwaaiden ze ons uit, waarna we de Dorpsstraat opdraaiden richting Pyreneeën. Om de vier uur wisselden de twee chauffeurs van plaats. Deze pauzes sloten naadloos aan bij mijn sanitaire behoefte tot lichaamsvermindering. 

Vanuit mijn ooghoeken komen twee vrachtwagens mijn blikveld binnenglijden die we langzaam voorbijrijden. Beide vormen een triest aanblik van volgestapelde plastic kratten gevuld met dicht op elkaar gepropte levende kippen. Zeker de voorste kippen krijgen de volle laag frisse lucht te verwerken. "Gaan deze meiden ook naar de Pyreneeën?", vraag ik me af. en hebben ze ook net als wij fietsjes aan boord voor vertier? Of liggen ze  nog deze week ontdaan van hun kleren bloot op onze bordjes?  

Om half twaalf probeer ik wat te slapen. Dat valt niet mee in een rare ligzithouding, waarbij ik mijn benen niet kwijt kan. Ik heb een kussentje bij me, maar hoe moet je die kneden opdat mijn nek geen pijn doet? Een verduveld lastig karwei, maar toch val ik af en toe in slaap. Het valt me op dat er alleen luid menselijk geronk het motorgeluid van de bus overtreft. Dick Groot en Aad de Wit blijken hiervoor verantwoordelijk. Ik mis m'n Anneke en m'n bed, maar ik wilde toch zelf zo graag deze trip maken? Niet zeuren knul, tenslotte zitligt je toch heerlijk naast Sjaak Bakker! Ik voel hem langzaam dichterbij komen, maar ik moedig niets aan.

Als we even na 10 uur bij Les Deux Vélos aankomen worden we hartelijk ontvangen door Mark en Elma Blokker. Na de voortreffelijke lunch gaan we met z'n allen voor een kennismakingsronde van 50 km de bergen in. Klimmen en dalen in een "Soud of Music" decor.

's Avonds krijgen we een heerlijk driegangenmenu voorgeschoteld, waarna we ons rondom de laptops verzamelen voor de wedstrijd Barcelona -  Manchester United. Heerlijk en intens genieten is dit!

Nico Hoogzaad

Zondag 29 mei 2011

Een aantal mannen was in de rust van de wedstrijd al zo afgepijgerd dat ze richting bed gingen, want het was dan wel een kennismakingsrondje, maar na een bustocht van 1500 km en toch wel pittig klimwerk, is dat ook niet verwonderlijk.

Nou, het was me het nachtje wel! De bedden waren prima hoor, maar wat er op ligt, maakt toch wel veel herrie. Met name Dick Groot, zie foto verslag van gisteren, had een heel speciaal snurkritme. Maar toch uiteindelijk wel goed geslapen en vroeg wakker. Het werd net licht en de bergen zaten in de mist. Het gaf heel erg uit maar het stond naar een prachtige dag. En dat werd het ook. Het begon al met het ontbijt, wat om half acht klaar stond, heerlijk buiten op het terras en van alles voorzien. Wat worden we ontzettend verwend. Afgesproken was om om tien uur te vertrekken, maar om half tien stonden we allemaal al te trappelen om te vertrekken. Dirk de Vries moest eerst nog even hoog nodig naar het toilet en daar werd keurig op gewacht. Toen de start voor een tocht van 80 km. De temperatuur was inmiddels al aardig opgelopen en Mark onze gastheer deze week, ging mee om de weg te wijzen en zijn gasten een beetje te testen. Via een toch vrij heftige klim kwamen we bij een meer,  wat een meertje was, waar we wat dronken. Onderweg was de ketting, van het onovertroffen merk Campagnolo, van Fred Willems gebroken. Niet meer te repareren en er werd uit de volgauto, met Peter van de Berg achter het stuur, een nieuwe ketting gemonteerd van een onbekend merk. Het had bij Fred nog nooit zo soepel gedraaid.

Marcel Breg, Robert Smit en Jan Smit zijn de absolute toppers met klimmen, maar de rest kwam ook boven op de Port de Lars, op een hoogte van 1517 meter. Wat een overweldigend mooie natuur en zulk prachtig fietsweer. Toen een lange afdaling naar Tarascon, waarbij het opvalt dat de wegen goed zijn, maar niet erg vlak. Mark wist daar een pizzaria, maar ik kreeg het idee dat de bediening schrok van de grote groep.

We zaten er heerlijk, daar op dat terras, het werd al heter en toen we alles op hadden begonnen we aan de laatste klim van deze dag.

Ik weet niet wie onze grootste tegenstander was op deze klim, de hitte of het stijgingspercentage, maar het werd toch lichtelijk een slijtageslag en de volgwagen kwam volgeladen boven. De testrol van Mark was ook wat onduidelijk, ik weet niet wat hij onderweg gedaan heeft, maar ik was allang boven toen Mark arriveerde boven op Col de Port op een hoogte van 1250 meter. Het was een prachtige klim, vooral toen er in de laatste kilometers wat frisse wind bij kwam en het iets vlakker werd. Toen mochten we weer naar beneden en dan valt het op dat mensen die wat minder snel omhoog gaan, gruwelijk hard naar beneden suizen. Tegen vijven kwamen we weer bij ons gasthuis aan, zeer voldaan na een prachtige dag.

Wat we morgen gaan doen moet nog besproken worden, maar we zullen wel zien.

We genieten ontzettend en het is gezellig in de groep, dus wat willen we nog meer. Het is totale rijkdom.

Dirk de Vries

Effe wat aars.

In het andere hotel waar de overige 13 slapen, dus niet op de locatie "Les Deux Vélos", staat een toilet dat speciale vaardigheden vereist. Nu hebben we het hier niet over de kleine, maar juist de grote boodschap. Het toilet heeft een plateau met een handle aan de zijkant. Als je deze handle naar beneden drukt, klapt het plateau naar beneden en wordt het toilet schoongespoeld. De eerste keer viel het allemaal niet mee en was het zelfreinigend vermogen van het toilet duidelijk onvoldoende. De volgende ochtend werd dit probleem besproken en kwam er een gebruiksaanwijzing uit de bus die dit probleem fantastisch oplost.

Dit wordt naar de uitvinder "Het ei van Jan Steltenpool" genoemd.

"As je nou eerst op dat plankie toiletpapier doen, en dan je boôskip, dan zult het hêle zoôtje vlot naar beneê en is alles skoôn", zei Jan.

Nico Hoogzaad

Maandag 30 mei 2011

Na een rustige nacht werden we weer gewekt door een horde vliegen. Normaal komt dat weinig voor volgens Mark, het zet je wel aan het denken nu wij hier zijn. Na een goed ontbijt (er was weer van alles genoeg) heeft Mark de route uit gelegd voor vandaag. We zouden vandaag een klein rondje doen met een beklimming, met het oog op morgen. Morgen is als het weer het toe laat de koningingenetape over de Tourmalet naar Lourdes. Het was te merken onder weg dat sommigen al met morgen bezig zijn. Het schijnt dat er zelfs al een masseur is geregeld. Na een vlakke aanloop richting Girons gingen we toch bijna nog verkeerd, Peter was blijkbaar de enige die had op gelet. Hij stond al bijna klem met zijn auto op de brug toen hij toeterend ieidereen terug riep. (we waren een brug te vroeg). We moesten bij Lacourt de brug over waarna het bord Col de la Crouzette al gauw in zicht kwam. Toen we eenmaal op de route zaten leek het er even op dat Nico Alles zich wou revancheren van gisteren. Hij sloop naar de kop, draaide zich demonstratief om naar de groep en stak twee vingers in zijn neus. (Als je heel makkelijk kunt klimmen zegt men wel: "Hij reed naar boven met twee vingers in zijn neus.") Niet veel verder reed Sjaak Schuitemaker op het nog redelijk vlakke gedeelte lek. Een aantal reed kalm aan door en een deel wachtte met Sjaak op de volgauto bestuurd door onze ploegkaptein Peter. Niet lang daarna begon het kalm aan te stijgen dat was allemaal redelijk te doen. Het venijn zat echt in de laatste 3 km die waren plm 10 a 11% . Toen we eenmaal boven kwamen werden we verrast door onze mental coach Willem van Vugt. Hij was met zijn scooter naar boven gereden om ons op te vangen. Toen iedereen boven was zijn we doorgereden naar Col de Portel met in ons kielzog Peter en Willem (auto +scooter). Na een gezamenlijke foto te hebben gemaakt begonnen we aan de afdaling onder aan voering van Willem. De weg was eerst vrij breed en overzichtelijk. Dit werd gauw anders, na een stuk vals plat en een bocht naar rechts begonnen we aan een smal pad met een dalingspercentage van 18%. Dat werd dus remmen!! Bas Haakman remde zoveel en zo hard dat hij een klapband kreeg. Het pad kwam halverwege uit op de weg van Col de Port naar Massat. De lucht trok inmiddels dicht en het begon te regenen en te hagelen. We probeerden nog snel af te dalen naar Massat maar het was al te laat we kwamen verzopen aan in het hotel. Na een aantal uren is het weer toch weer opgeklaard en is een aantal van ons aan de wandel gegaan.

Tegenover het hotel is de Promenade du Ker een behoorlijk pad omhoog. De mensen die nu nog in het hotel zijn, zitten te klaverjassen. Inmiddels zijn Gerard Rood, Ben Beemster en Theo Baars ook terug in het hotel. Zij zijn vanmorgen een andere route gegaan. Wat vlakker, maar toch nog glooiend. Zij zijn van het hotel via Oust naar Aulus les Bains een weg gereden door de vallei. Ook zij werden onderweg door de regen overvallen. Zij hebben geschuild op een boerenerf. Daar stonden zij met 2 (volgens Ben) mooie Franse dames de bui af te wachten. Inmiddels is de masseur echt gearriveerd. Het schijnt dus morgen echt menens te worden. We wachten maar af wat ons morgen te wachten staat, vandaag was ondanks het regenbuitje toch een geslaagde dag.

Nico Alles heeft deze dag niet ALLES mee. Zijn lijf is niet in topconditie; zijn maag is van streek. Tijdens het vlakke of een afdaling merkt hij niets, maar klimmen gaat hem lang niet zo makkelijk af als vroeger. Tijdens de beklimming van de Col de la Crouzette had hij zo het "end in de bek" dat bij het zien van de volgauto die hem achterop reed het laatste restje energie uit zijn kuiten voelde wegvloeien en besloot zijn rit te staken. Hij stapte in de bezemwagen en één minuut later en 200 meter verder stapte hij op de top uit. Kwaad en ontgoocheld over zijn opgave liep hij gedesoriënteerd rond.

Sportieve groet Kees Stavenuiter.

Toevallig bezoek uit West-Friesland

Hoi lieve mensen, zal me even voorstellen. Ik ben Jopie Ruiter (Zwaagdijk) en ben samen met Johan in Frankrijk en toeren zomaar wat rond.  We waren van plan een plekkie te zoeken om ons bussie neer te zetten, toen ik plotseling vanuit mijn ooghoeken iets in 't Nederlands zag staan. Wervershoof leek wel, maar dat bestaat natuurlijk niet, totdat 't tot me doordrong dat dat echt waar was. Zeg tegen Johan "Wervershoof" nou en! zegt hij. Nou en zeg ik, stoppen natuurlijk, want ik leek ook wel een Koopmannetje, Sjaak Bakker en Johan Koomen te zien. Wij stoppen en terug. En verdomd, 't is thuiskomen in de  Pyreneeën. Zeer hartelijk ontvangen door de Westfriezen, maar zeker ook door Elma en Mark, de mensen die 't fietshotel runnen. We mochten ons campertje achter 't huis neerzetten en in alles aanschuiven.  Wandeling gemaakt onderleiding Van Johan en toen een heerlijk maal gehad en mooi aangezeten, vooral leuk geouweneeld met Theo en Willem. Na een regenachtige nacht ontbeten en nu gaan wij weer verder. We hebben erg van deze toevallige ontmoeting genoten.

Groeten Jopie en Johan.

Dinsdag 31 mei 2011

Het begon gisteravond alweer te regenen en dat bleef uiteindelijk de hele dag doen. Dus moesten we ons vermaken met kaarten, wandelen en buitenshuis eten. Enerverende dingen maakten we niet mee.

Tijdens werkzaamheden aan de website voorzag hij mij van een geniale tip. Dit is al mijn het derde lumineuse idee in twee dagen, sprak hij, alleen is het zo jammer dat mijn vrouw er niet bij is. "Zij kan niet geloven dat ik deze momenten heb", sprak Robert Smit verdrietig.

WAT!!?? Is het morgen al 1 juni? Op 2 juni ben ik 40 jaar getrouwd en 3 juni is mijn vrouw jarig. Willen jullie me daaraan herinneren? Natuurlijk Wim (van Vugt), wij vergeten dat niet!

Tijdens het weer overheerlijke avondmaal besprak Johan Koomen de tocht van de volgende dag met het sportieve hoogtepunt de beklimming van de Tourmalet en het uitsapje naar Lourdes. Op deze bijzondere katholieke bedevaartplek zul je veel mensen zien die in rolstoelen en wagentjes vervoerd worden. Wij zijn gezond van lijf en leden. Maar ook wij kennen mensen waarmee we ons verbonden voelen die opeens niet meer zo gezond zijn, zoals ons lid Jan Vlaar, de vrouw van Ton van de Klundert, de schoonzus van Nico Hoogzaad en de vrouw van Gerrit Rood. Laten we een ogenblik stil zijn om aan hen te denken.

Nico Hoogzaad

Woensdag 1 juni 2011

Vandaag de Koninginnerit naar de Tourmalet! Al vroeg uit de veren, want het is toch ruim 2 uur met de bus naar het vertrekpunt van de beklimming van de Tourmalet: Campan. Na het uitladen van de fietsen gingen de eersten al gelijk van start voor de fantastische beklimming van 23 kilometer. Het begon vrij vlak, glooiend met een stijgingspercentage van 4%, maar des te hoger we kwamen, steeg ook het stijgingspercentage, de laatste 6 kilometer kwam dit niet meer onder de 9%. Zoals gezegd een prachtige beklimming, ieder ging zijn eigen tempo, en ieder genoot van het prachtige uitzicht, besneeuwde toppen en her en der smalle beekjes van stromend smeltwater. Des te hoger we kwamen, des te kouder werd het, op de top was het net 2 graden boven nul, met een combinatie van een straffe wind dus ijzig koud. Iedereen haalde de top, en werd daar onder luid applaus ontvangen. Heel veel respect voor de tourrennners, zij snellen naar boven met een gemiddelde snelheid van 25 kilometer per uur en doen boven uiteraard geen koppie en hebben ook geen tijd voor het maken van foto's. Overigens logisch, zij moeten dezelfde dag ook nog de Aubisque en de Hautacam beklimmen, dus als ze voor donker thuis willlen zijn, moeten ze dus opschieten.

Na een warme versnapering en vele foto's werd aan de spectaculaire afdaling begonnen. In het begin zeer steil naar beneden en vele haarspeldbochten, dus de remmen moesten hun werk goed doen. De snelheden op de rechte stukken liepen op tot 80 kilometer per uur. Onderaan de afdaling werd op elkaar gewacht en over een heel mooi stuk werd werd koers gezet naar Lourdes, het laatste stuk over een heel mooi fietspad dwars door de vallei. In Lourdes werden de fietsen in de bus geladen en ging ieder zijn weg richting de kerk en de grot, alles heel indrukwekkend en dan ben je toch heel blij, als je al die zieke mensen ziet, dat jezelf gezond bent. Hier hadden we de vorige avond na het diner al even bij stilgestaan en in een moment van stilte had iedereen even zijn gedachten uit kunnen laten gaan naar zijn of haar intentie. Speciaal ons lid Jan Vlaar, de vrouw van Ton van de Klundert, de schoonzus van Nico Hoogzaad en de vrouw van Gerrit Rood werden even gememoreerd. Na ruim een uur weer terug in de bus voor de terugreis naar onze accommodatie, waar weer een heerlijk maal op ons stond te wachten. Al met al een fantastische dag, daar was iedereen het wel mee eens. Rest ons nog te vertellen dat Sjaak Schuitemaker als laatste de top van de Tourmalet bereikte, helemaal verrot en het snot in de ogen.

Johan Koomen en Bas Koopman

Donderdag 2 juni 2011

Jammer genoeg weer een druilerige dag, desondanks gingen een aantal van ons toch de deur uit voor een ritje, aan het eind van de rit stond er toch weer 75 kilometer op de teller. Een hele mooie rit, 2 cols, beide met een afdaling die toch wel wat stuurmanskunst vereiste vanwege het natte wegdek. Koud en verkleumd op naar de warme douche. Binnen werd flink gekaart en onder het genot van een lekkere borrel werden de verhalen al sterker. 's Avonds weer een heerlijke maaltijd en hierna weer lekker zitten borrelen, heel gezellig.

Johan Koomen en Bas Koopman

Vrijdag 3 juni 2011

Vanmorgen verliet het bijenvolkje in kleine groepjes de korf om in de eigen ontdekte bloemenvelden honing te vergaren. Had het de afgelopen nacht nog wat geregend, bij het opstaan was de bewolking transparant en de weg al grotendeels droog. Monter begonnen de 13 in Massat gehuisveste renners zich voor te bereiden op de laatste dag in de Pyreneeën. Na het altijd weer stevige ontbijt besloot eenieder zijn weg te gaan. De voorafgaande dagen had men voldoende terreinkennis opgedaan om zelf te kunnen bepalen welke route er gereden kon worden en met wie dat het beste kon worden volbracht. De afspraak was dat we uiterlijk om vier uur 's middags terug moesten zijn om te douchen en de fietsen inclusief bagage in de bus te verstoppen. Dan konden we na de barbercue van zes uur de bus in rollen en vertrekken. Maar eerst fietsen. Vier groepjes zwermden uit over het landschap ieder met zijn eigen route en in eigen tempo.

Nu houdt het hotel een jaarlijks klassement bij van een 12,5 km lange klimtijdrid naar Col de Port die door haar gasten zijn gereden. De snelste tijd van dit jaar was door een zekere Jeroen gereden in 40:17 min., terwijl de hoteleigenaar Mark 47:30 op zijn naam had staan.  Reden genoeg voor onze drie klimgeiten Marcel Breg, Robert Smit en Jan Smit om deze tijd aan gruzelementen te rijden. Triomfantelijk wordt het drietal door een van ontzag bibberende fotograaf op de top vastgelegd en levert daardoor een enigszins onscherpe foto op. De tijden die ze reden staan keurig bovenaan in het klassement vermeld. Marcel op 39:10, Jan op 41:40 en Robert op 41:41. Renske de Winter staat fier bovenaan bij de dames op 1:10:55 uur, maar zij reed dat record twee dagen eerder en had tegenwind.

Om half zes was de bus geladen met fietsen en bagage en zat iedereen in uitgaanstenue klaar voor de barbercue. Mark stookte het vuurtje hiervoor op, terwijl Elma brood, salades en sauzen klaarzette. De uitgebreide barbecue lieten we ons smaken. Hierna volgde het dessert met koffie en thee en om kwart voor acht aanvaardden we de terugreis.

Nico Hoogzaad

Epiloog

Als ik de hele Pyreneeëntocht overzie, vind ik dat ik recht heb gedaan aan het advies dat Henk Lubberding mij gaf. Niet te snel bergop, maak er geen wedstrijd van, en geen risico's nemen in afdalingen. Ga er heen en GENIET! En dat heb ik gedaan. Ik zeg het wel vaker: "Ik vind fietsen heel leuk, maar niet fietsen met fietsers vaak nog leuker." De gezelligheid in echte of sterke verhalen is enorm. Natuurlijk waren er meer gebeurtenissen die deze tocht zo onvergetelijk maken. Het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de beklimming van de Tourmalet met een duizelingwekkende afdaling richting Lourdes. De hele week hebben er zich geen ernstige calamiteiten voorgedaan,  terwijl ik ook moet vaststellen dat ons bezoek aan Lourdes tot nu toe ook geen zichtbare wonderen heeft nagelaten. De voortreffelijke verzorging van de inwendige mens door culinaire hoogstandjes van Elma en Mark maakten dat we rijkelijk gevuld na het ontbijt aan onze fietstochten konden beginnen, terwijl we na onze tocht en een douchebeurt aan een heerlijk driegangenmenu konden beginnen die de gebruikte energie meer dan voldoende aanvulde. Wim en Peter, onze chauffeurs, hebben ons veilig, snel en bekwaam van en naar huis en van en naar Lourdes vervoerd. Ik vind dat we er met elkaar en ook door elkaar, maar toch vooral voor elkaar een onvergetelijk mooie Pyreneeëntocht van hebben gemaakt. Ik zie jullie graag weer op de fiets.

Nico Hoogzaad 

© Toerclub Wervershoof 2007–2019 | Design Nico Hoogzaad