Ga ik wel fietsen?

Agenda

Geen evenementen

Een heroïsch gevecht tegen de elementen bepaalde zaterdag onze clubtocht Tecklenburg Rundfahrt.

2015 05 15 Duitsland 34

Vrijdag 15 mei

Die ochtend vertrokken tien leden: Aad de Wit, Arno Lakeman, Dick Groot, Jan Kolenberg, Jan Steltenpool, Kees Stavenuiter, Louis Goudsblom, Nico Alles, Nico Hoogzaad en Ruud Fischer om half tien vanaf het parkeerterrein van winkelcentrum de Molenhoek in Wervershoof. Voldoende fietsen waren op dragers vastgezet en in drie auto’s en een busje ging het richting Oldenzaal. De reis verliep vlot en rond het middaguur kwamen we op ons overnachtingadres Erve Hulsbeek aan. Daar stond een uitgebreide smakelijke lunch voor ons klaar die voor een groot gedeelte in onze magen verdween. Rond half twee stapten we voor een verkennende omgevingstocht op de fiets. Nico had op zijn gps-apparaat een rondrit van 103 km gedownload en nadat we 15 km gefietst hadden, stonden we in het centrum van Losser en kreeg hij de melding “Bestemming bereikt”. En hoe verder? Overleg in klein comité leverde het besluit: apparaat uitzetten en verder fietsen langs doorgaande wegen richting Denekamp, Ootmarsum (koppie doen), Vasse, Almelo en terug naar het hotel. Het was een mooie warming up rit.

Na douche en een biertje werden we uitgenodigd om in een aparte ruimte te gaan genieten van een heerlijke pastamaaltijd met bijpassende garnituur. Alles raakte schoon op.

Na de koffie kwamen tijdens een drankje de sterke verhalen los en om tien uur zocht iedereen zijn bed op om fit te zijn voor rit van de volgende dag.

Zaterdag 16 mei

Om zeven uur stond een uitgebreid ontbijt klaar. Om acht uur vertrokken we naar startplaats Ibbenbüren voor de Tecklenburg Rundfahrt over 100, 130 of 160 km. Het was droog toen we om kwart over negen vertrokken, maar dat duurde niet lang. Ook al viel de neerslag in het begin wel mee: tijdens de rit nam de intensiteit en duur alleen maar toe. Ik heb de eerste vijf kilometer de groep nog wel kunnen volgen, maar bij de eerst klim reden ze van mij weg en zag ik ze weer bij de eerste verzorgingspost. Natuurlijk vind ik het jammer dat ik hun belevenissen niet heb kunnen meemaken en alleen uit overlevering moet putten. Door de gestage regen en het alles alleen op kop moeten fietsen kreeg mijn motivatie een optater. Toen ik ook nog tijdens een afdaling een flinke regenbui over me heen kreeg waardoor ik bijna niets meer kon zien, besloot ik voor de kortste variant te kiezen. Zodra ik een bordje met 100 km zag sloeg ik die richting in en weldra zat ik kletsnat op te drogen op de finishplaats.

Even iets over de voortreffelijk wijze waarop de route aangegeven was. In de berm was met bordjes duidelijk en overzichtelijk aangegeven welke kant je op moest. Bij elke klim, en dat waren er 24, was aan de voet op een bord aangegeven de hoeveelste klim het was, de lengte, het gemiddelde en het maximale stijgingspercentage. Ook al reed je op onbekend terrein je had toch een indruk wat je voor je kiezen kreeg.

Twee en een half uur later kwamen de anderen letterlijk en figuurlijk binnendruppelen. Alleen was hum humeur beduidend beter. Voldoening over de geleverde prestatie overheerste.

Voor de organisatie waren deze weersomstandigheden ontzettend jammer. Over het desolate buitenterrein schalde aanstekelijke muziek, terwijl de regen de omgeving van een grauwsluier voorzag. De gefinishte renners zochten snel een douche of hun auto op.

Wij verstopten onze fietsen in de bus en vertrokken naar ons hotel om daar onze vermoeienissen in het afvoerputje van de douche te laten wegvloeien en warm en herboren ons voor te bereiden op het laatste avondmaal. Deze keer was dat een uitgebreide barbecue met alles erop en eraan. Buiten stond de gasunit waarop het vlees gebraden moest worden en door de lage buitentemperatuur werd het rooster snel vol gelegd om niet te lang buiten te hoeven staan. Dat had wel tot gevolg dat binnen de consumptiesnelheid zo hoog opgeschroefd werd dat na een half uur het sein “de zaak is rond” gegeven kon worden en het verorberen van de koude heerlijkheden op het buffet ter hand genomen kon worden. Het geheel werd afgerond met koffie, nagenieten van de prestatie van deze dag en luisteren naar de altijd weer bijzondere verhalen van Nico Alles. Rond half elf zochten de meesten hun slaapplek op. De volgende dag zouden we vanaf acht uur in alle rust mogen ontbijten.

Zondag 17 mei

En het ontbijt verliep ook heel rustig. Daarna gereedmaken voor de hersteltraining. De route ging via Lossser, Gronau, Ochtrup naar Bad Bentheim om daar van koffie met gebak te genieten. En dat deden we. Op de terugweg werden we door twee enthousiaste mountainbikers gepasseerd. Zij mochten op kop rijden en onze groep op sleeptouw nemen totdat wij moesten afslaan. Bij het hotel aangekomen, konden we nog even douchen en ons daarna klaarmaken voor vertrek.

Bij een laatste drankje werd aandacht besteed aan degene die dit allemaal mogelijk gemaakt heeft. De hele organisatie van zo’n weekend waarbij je er in eerste instantie vanuit gaat dat er niet meer dan 20 personen mee mogen en op die voorwaarden afspraken met het hotel maakt, terwijl er uiteindelijk maar 10 meegaan, is toch licht frustrerend. Louis heeft voor ons een ontzettend leuk weekend geregeld op een zeer gerieflijke locatie.

Louis, hiervoor onze hartelijke dank.

Nico Hoogzaad

Ga ik wel fietsen?

Agenda

Geen evenementen
© Toerclub Wervershoof 2007–2019 | Design Nico Hoogzaad